ผมไม่ถูกกับผู้หญิงและสนใจแต่สองมิติเท่านั้น เลยไม่มีทางที่จะชอบใครสักคนได้นั่นคือสิ่งที่ผมคิดอยู่ระยะหนึ่ง... ตอนม.ปลายปี 2 พ่อแม่ตัดสินใจเรื่องการแต่งงานแทนผม อีกฝ่ายคือ— "...วาตานาเอะ ยูกะค่ะ" เพื่อนร่วมชั้นผู้จืดชืดไม่เตะตา!? แต่พอเริ่มอาศัยอยู่ด้วยกันในฐานะคู่หมั้นของเธอ... "เอ้า ระยะนี้อวยนางเอกคนไหนเหรอคะ?" รสนิยมเหมือนกัน เลยเข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ!? แล้วก็... "ขอเรียกว่า 'ยูคุง' ได้มั้ย?" "ไปอาบน้ำกันมั้ย?" "ฉันเตรียมใจจะนอนด้วยกันไว้แล้วนะ" ใจถึงมากขึ้นเรื่อยๆ ชนิดนึกภาพไม่ออกจากเวลาเธออยู่ในโรงเรียน!? การใช้ชีวิตสองต่อสองกับตัวตนแท้จริงของเธอเจอแต่ความน่ารักล้วนๆ !?