“ไม่นึกเลยว่าจะได้ฟังคำพูดที่อยากได้ยินมาหลายปีจากนายที่เพิ่งได้รู้จักกัน” ฟูจินางะ (นักศึกษาปี 3) ผู้ชื่นชอบการแสดงเป็นชีวิตจิตใจ แต่พอออดิชันไม่ผ่านครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เริ่มสูญเสียความมั่นใจ ตอนนั้นเองที่เขาได้พบกับเคโตะ (นักศึกษาปี 1) ซึ่งหูพิการโดยกำเนิด และได้รับคำขอบคุณจากอีกฝ่ายเป็นภาษามือ แม้จะเพิ่งเคยได้สัมผัสกับภาษามือเป็นครั้งแรก แต่ด้วยความที่เขามักแสดงละครด้วยความรู้สึกที่ “อยากถ่ายทอด” มากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัวมาตลอดจึงจับใจความการเคลื่อนไหวของมือนั้นได้ตั้งแต่แรกเห็น เมื่อเขาลองใช้ภาษามือกับภาษากายเป็นครั้งแรก เคโตะก็ต้องตกตะลึงกับพรสวรรค์ในการสื่อความรู้สึกจนเห็นภาพได้ของฟูจินางะ เรื่องราวความรักอันอ่อนโยนและอบอุ่นผ่านทางภาษามือของ “สองคนที่อยากสื่อใจถึงกัน”