รพินทร์ ไพรวัลย์ ปวดร้าวไปหมดทั้งหัวใจ ปวดเจ็บยิ่งกว่าภาวะทางร่างกายของเขาในขณะนี้หลายเท่านัก ตาคงหลับ มือประสานวางบนอกเช่นนั้น กระแสเสียงเพลงลึกลับดังแผ่ว ได้ยินทั้งประสาทหูและในเจตสิกสดับเนื้อความได้หมดทุกคำ ‘สวดมนต์ส่งพรวอนฟ้า ขอนิทราแนบเธอนิรันดร์ ถอดหัวใจถ่ายสัมพันธ์...ฝากกัน สั่นฤทัยหวั่นใจคะนึง ติดตรึงมั่นในหัวใจคร่ำครวญ เธออยู่ไหน เธออยู่แห่งใด ถึงไม่คืนมา’ “ผมอยู่นี่ครับคุณหญิง อยู่กลางเหวลึก และกำลังจะตาย คงกลับคืนไปไม่ได้อีกแล้ว” ‘ฝากลมพลิ้วพรมโชยผ่าน ฝากธารพฤกษ์ไพรไม้ป่า ช่วยกล่อมวิญญา ช่วยปลอบทิวา ถวิลหาเธอ’