“ฉัน...ชอบรุ่นพี่แบบที่เป็นอยู่ตอนนี้” ‘การพบพาน’ เริ่มต้นอีกคำรบหลังห่างร้างไปนาน คราวนี้กลับมาในชื่อของเอดะโมโตะ ฮารุ ผู้นิยมชมชอบซายากะซึ่งขึ้นเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปี 2 และอายุน้อยกว่าซายากะหนึ่งปี ลักษณะของเธอคนนี้ช่างห่างไกลจากบรรดาคนที่ซายากะเคยชอบพอไกลโข แม้จะตั้งป้อมระแวดระวังใส่ฮารุที่เอ่ยปากบอกความในใจของตนอย่างกระตือรือร้นในช่วงแรก แต่ท้ายสุดแล้วซายากะก็ยอมเปิดรับความรู้สึกของอีกฝ่าย กล้ายื่นมือออกไปข้างหน้าเพื่อควานหารูปทรงของสิ่งที่เรียกว่ารัก ความรู้สึกยามรักใครสักคน ช่างคล้ายคลึงการยื่นมือหมายคว้าดาว แม้ดวงดาวจะสวยสกาว แต่ก็ยากเอื้อมถึง ต่อให้รู้เรื่องนั้นดีแก่ใจก็ยังไม่วายคิดอยากสัมผัสมัน และคราวนี้ละ เธอจะต้องเอื้อมแตะให้สำเร็จ บทสรุปเรื่องราวความรักของซาเอกิ ซายากะ จะจบลงเช่นไร ——ฤดูใบไม้ผลิอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม