บางครั้ง ท้องฟ้าในยามคํ่าคืนช่างมืดมน มองไปเห็นเพียงแต่ความว่างเปล่า เห็นเพียงมวลเมฆที่เลือนราง แต่บางครั้ง ท้องฟ้าในยามคํ่าคืนก็สว่างไสวและงดงาม จากแสงระยิบระยับของดาวดวงเล็กๆ ที่เปล่งประกายออกมา ตัวเรานั้นก็คงจะเหมือนกับดาวดวงเล็กๆ ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ ที่อาจมีเวลาที่ส่องแสง และเวลาที่แสงนั้นถูกบดบัง เราอาจเป็นดาว ที่ถูกพุ่งชนจนแตกสลายนับครั้งไม่ถ้วน แต่ขอให้มั่นใจว่า รอยแตกร้าวต่างๆ นั้น คือสิ่งที่หลอมรวมเป็นตัวเรา ที่จะมีแค่หนึ่งเดียวในจักรวาล และต่อให้แตกสลายอีกกี่ครั้ง ก็ขอให้เชื่อมั่นว่า เรายังคงส่องแสงได้เสมอ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม