แล้วเราจะกลับมาพบกัน ในวันที่คิดถึงกันมากพอ มันเริ่มจากการที่เราพบกัน ทำความรู้จัก แลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกัน ผูกพันกัน แล้วทุกอย่างก็จบลง ได้พบใครคนใหม่อีกครั้ง ทำความรู้จัก แลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกัน ผูกพันกัน แล้วทุกอย่างก็จบลง เป็นเช่นนี้เสมอมา จนบางครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าหากการพบกันของเราเกิดจากเรื่องบังเอิญ แล้วการที่เราจากกันนั้นเป็นเรื่องบังเอิญด้วยหรือเปล่า จากที่เคยรู้สึกว่า นาซ่าก็พาเธอกลับมาไม่ได้ เหมือนอย่างที่ชื่อหนังสือเล่มแรกของอิสญะบอก พอได้อ่านเล่มนี้กลับรู้สึกว่า นาซ่าไม่ต้องพาเธอกลับมาแล้วก็ได้ เพราะ เราจะกลับมาพบกันในวันที่คิดถึงกันมากพอ ใช่ เราจะกลับมาพบกัน เราเชื่อแบบนั้นจริงๆ แม้ว่าลึกๆ จะยังสงสัยว่าต้องคิดถึงกันระดับไหนถึงจะพอ เราอาจบังเอิญเดินสวนกับใครบางคนที่ (เคย) รู้จักกันดีที่ไหนสักแห่ง หรือหากการพบกันในความเป็นจริงของสิ่งมีชีวิตอยู่ต่างวงโคจรนั้น เกิดขึ้นได้ยากเกินไป เราก็คงได้เจอกันในความฝัน หรือไม่ก็ที่ที่เรามักเจอกับเขาเสมอทุกครั้งที่คิดถึง แม้ว่ามันจะเป็นความคิดถึงของเราเพียงฝ่ายเดียว …...ในความทรงจำของเรายังไงล่ะ