ในสงครามชี้ชะตาเหมือนเมื่อร้อยปีก่อน สัตว์อสูรโลหิตจิ้งเฉินได้หวนคืนสู่โลกนี้อีกครา กู้หมางได้เตรียมหนทางกำจัดมัน โดยใช้การเสียสละที่น้อยที่สุดไว้นานแล้ว ซึ่งความจริงก็หาใช่อาคมที่ร้ายกาจแต่อย่างใด จุดประสงค์แรกเริ่มที่คิดค้นอาคมนี้ขึ้นมาเกิดจากจินตนาการอันงดงาม ว่าจะสามารถแบ่งปันปณิธานของตนกับโม่ซี แต่ยามยืนอยู่เบื้องหน้าร่างวิญญาณของสัตว์อสูรโลหิต เขาพลันเข้าใจ...จุดมุ่งหมายของอาคมนี้ แท้จริงแล้วมิใช่เพื่อเคียงข้าง แต่เพื่อการจากลาต่างหาก “มาเถอะ เจ้าก็คือข้า ข้าก็คือเจ้า...ล้วนจบลงแล้ว” ในส่วนลึกของม่านพิรุณอ่อนโยน โม่ซีพลันเห็นเงาคนผู้หนึ่งปรากฏขึ้นช้าๆ อีกฝ่ายฉีกยิ้มสดใสเดินเข้ามาหาเขาจากส่วนลึกของทะเลสาบ “โม่ซี พวกเรากลับบ้านกัน” ไฟสงครามยุติแล้ว จบสิ้นทั้งหมดแล้ว พวกเรากลับบ้านเถอะ...พวกเราได้กลับบ้านแล้ว