ที่พูรากไม้ใหญ่อันมีรอยแกะสลักไว้เป็นตัวอักษร ดารินทรุดตัวลงนั่งบังไว้เสียเพื่อไม่ให้คนอื่นๆเห็น เพื่อที่จะจดจำข้อความนั้นไว้กลางใจเงียบๆคนเดียว ข้อความนั้น...อีกสักร้อยปี ถ้าไม่มีใครมาถากถางเนื้อไม้บริเวณนั้นออก มันก็ยังคงปรากฏอยู่ว่า ‘ลาก่อน ดารินยอดรัก เราจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว และแม้ว่าวิญญาณฉันจะออกจากร่าง ไม้นี้จงเป็นพยานเถิดว่า จะขอรักไปทุกชาติ ทุกภาพ รพินทร์ ไพรวัลย์’