หลังฤดูกาลผันผ่านไป ในที่สุดฉันก็โตจนพูดได้แล้ว! ฤดูร้อนวนเวียนมาอีกหน และฉัน อาเรียดน่า เลเรก อิเลสตริ เพร อากรีเจนต์ ผู้นี้ ก็เติบใหญ่ขึ้น จนกินอาหารอย่างคนทั่วไปได้ เดินได้ วิ่งได้ ยืนนานๆได้แล้วด้วย สิ่งที่น่ายินดีที่สุดในการเติบโตไม่ใช่เรื่องอื่นใด แต่คือการที่ฉันพูดได้ชัดแจ๋วแล้วนั่นเอง! คราวนี้อยากจะพูดอะไรกับใครก็ทำได้แล้วทั้งนั้น วะฮะฮ่า! นี่แหละชัยชนะของมนุษย์! และขอบอกเลยว่าฉันคนนี้ออกเสียงเลิศกว่าเด็กวัยเดียวกันคนอื่นมาก!! พอทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวมากขึ้น ฉันจึงหลุดพ้นข้อครหาของไคเทลที่กล่าวหากันว่าเหมือนหมาได้เสียที อันนี้แหละที่ดีใจจนน้ำตาจะไหล ทว่าทุกการเติบโตย่อมมีอุปสรรค และเด็กเล็กอย่างฉันก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น! ฤดูร้อนครั้งที่ 2 ในชีวิตนี่เอง ที่ฉันได้รู้จักกับความทรมานจากการป่วยเป็นครั้งแรก… โดนหวัดฤดูร้อนเล่นงานเนี่ยนะ?! แม้แต่หมายังไม่เป็นด้วยซ้ำ! เชิญทุกท่านสัมผัสเรื่องราวที่ไม่ถูกเล่าถึงในนิยายได้แล้ว ณ บัดนี้!