"คุณดิ้นรนทุกทางเพื่อให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อ ผมก็เช่นกัน ดิ้นรน สูญเสียทุกอย่างเพื่อแลกกับชัยชนะ แต่ไม่มีใครเคยเห็นในสิ่งที่ผมต้องเสียไป" เกลียวคลื่นสาดซัดในท้องทะเลแห่งความโทสะเสียงดังครืนครั่น สายฟ้าฟาดหัวใจสะเทือนเลื่อนลั่น ผมกัดฟันอดทน สุดท้าย ความกระหายก็ได้ครอบครองทั้งร่างกาย และจิตวิญญาณ "ผมรู้ว่าคุณมีสิ่งที่ต้องเสียเพื่อแลกความปรารถนา" เหอเฉิงปิงกล่าวขึ้น "แต่คุณไม่จำเป็นต้องทำให้คนอื่นสูญเสียด้วย เพราะเขาอาจไม่ปรารถนาอะไรนอกจากมีชีวิตอยู่อย่างอิสระ" ผมระบายยิ้มจากมุมปากเผื่อแผ่ถึงดวงตา วางแก้วไวน์บนถาดแล้วสอดมือล้วงกระเป๋ากางเกงหนึ่งข้าง มองตรงไปข้างหน้าไร้จุดหมาย "ไม่ใช่ผมครับ" "." "คนสวมปลอกคอคุณคือเหอเข่อซิง ส่วนคนจูงคือผม คิดว่าใครมีสิทธิ์ปลดพันธนาการล่ะครับ"