ภูรันต์และโสภิตาถูกบังคับให้แต่งงานกันโดยไม่มีใครเต็มใจ เพราะบิดากำลังป่วยหนักและต้องการหลาน ภูรันต์จึงทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อสมหวัง โดยพยายามรวบรัดหล่อนให้เป็นของเขา “เรื่องของคุณยังชำระสะสางไม่เรียบร้อยเลย…ผู้หญิงคนนั้น” “ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณคือภรรยาของผมโดยถูกต้องตามกฎหมายและประเพณี แต่คนอื่นไม่ใช่…และพ่อผมก็หวังจะได้หลานจากคุณ มาหาผมโสภิตา…ไม่ต้องหนี…เวลาที่ผมให้คุณสิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปนี้ผมคิดว่าจะทำตามที่พ่อผมหวังเท่านั้น” ภูรัตน์พูดแล้วก้าวเข้าถึงตัวหล่อน หญิงสาวหมุนตัวจะหนี แต่กลับถูกช้อนอุ้มขึ้นจากพื้น… ริมฝีปากอิ่มถูกปิดสนิท…หนักหน่วง ถ้าหล่อนยืนอยู่คงเข่าอ่อนหมดแรงที่จะยืน จนร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนตามมาด้วยร่างสูงที่เบียดตามมาชิดและโอบกอดหล่อนไว้ทั้งตัว