เรื่องราวความรักรสละมุนอ่อนโยนต่อใจ ที่ค่อยๆ เติบโตไปพร้อมกับสตรอว์เบอร์รี่! อากิโตะปกปิดเรื่องที่ตัวเองเป็นเกย์ ใช้ชีวิตแต่ละวันอย่างเรียบง่ายและสงบสุข สืบทอดสวนสตรอว์เบอร์รี่อย่างเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร แต่แล้ววันหนึ่ง นาคาอิกาวะ คนของบริษัทผลิตขนมได้มาเยือน เพราะต้องการทำสัญญาด้วย ออร่าของความเป็น "คนเมืองใหญ่" ที่ทั้งสดใสและเปล่งประกายทำให้อากิโตะพยายามรักษาระยะห่าง แต่แล้ววันหนึ่ง อากิโตะดันเมา เพราะเผลอกินเหล้าที่อีกฝ่ายนำมาเป็นของฝากซะได้ พอได้เห็นอากิโตะที่เมาแล้วกลายเป็นคนขี้อ้อนสายตาของนาคาอิกาวะก็ทั้งอ่อนโยนและแฝงความเร้าร้อนในเวลาเดียวกัน― "ตรงไปตรงมา น่ารักจังเลยครับ" "อยากรู้จักมากกว่านี้" "ชอบมากเลยครับ" นี่มันเทคนิคการพูดแบบนักขาย? หรือว่า...!?