“พระเจ้าแม่งส่งแต่พวกกากมาปราบปีศาจ” ชายสวมสูทที่ยืนหันหลังอยู่ท่ามกลางความมืดพึมพำ เลือดคาวคลุ้งสาดกระจายบนกำแพง รอยมือแดงฉานเปรอะเปื้อนขากางเกง ถ้วยเขี่ยบุหรี่ตกอยู่ที่พื้น กลิ่นการเผาไหม้ฟุ้งกระจาย เสี้ยวหนึ่งของใบหน้าเบือนมา ดวงตาสีม่วงเปล่งประกายใต้เงาที่คาดทแยงแผ่นหลัง แยกไม่ออกสักนิด ไม่สบอารมณ์หรือรำคาญใจ อาจจะทั้งคู่ ชายคนนั้นคว่ำปาก เขาทิ้งร่างปวกเปียกที่ขยุ้มไว้กระแทกพรม ก่อนจะหันมาคุยกันตรงๆ “ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะหุบปากแล้วไสหัวไปให้พ้นจากตรงนี้ซะ ผมพูดจริงๆ” แน่นอน นั่นไม่ใช่ประโยคบอกเล่า แมตทิว ไวต์สามารถรู้ได้เลย