“ร้านสะดวกซื้อเป็นสถานที่ที่ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินเข้าออก มันคือสถานที่ที่ทุกคน ไม่ว่าลูกค้าหรือพนักงานจะหยุดชั่วครู่ก่อนจะเดินต่อไป เป็นดั่งปั๊มน้ำมันที่เเวะมาเพื่อเติมเต็ม ที่ปั๊มน้ำมันเเห่งนี้ ผมไม่ได้เเค่มาเติมน้ำมันเท่านั้น เเต่ได้มาซ่อมรถด้วย เมื่อซ่อมเสร็จเเล้วก็ต้องเดินทางต่อ” ออลเวย์ส ร้านสะดวกซื้อเล็กๆ ในแขวงช็องพา ย่านที่ซึ่งที่ดินไม่แพงเท่าคังนัมหรืออับกูจอง แถมคนที่อาศัยส่วนใหญ่ก็เป็นผู้สูงอายุ ไม่ก็นักศึกษาที่อาศัยอยู่ในหอพัก วันหนึ่งชายร่างใหญ่เหมือนหมี ผู้เคยเป็นคนไร้บ้านกินนอนอยู่ในสถานีรถไฟโซลปรากฏตัวขึ้นที่ร้านสะดวกซื้อแห่งนี้ในฐานะพนักงานพาร์ตไทม์กะกลางคืน หลังจากนั้นสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงอันแสนสดชื่นก็เริ่มก่อตัวขึ้น ผู้คนหลากหลายต่างแวะมาหาที่ร้านสะดวกซื้อซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีเส้นกั้นบางๆ ระหว่างโซนปลอดภัยตัวเองกับพื้นที่สาธารณะ พวกเขาเหล่านั้นต่างก็ได้รับคำปลอบโยน ในวันอันแสนเหนื่อยล้าจากชายไร้บ้านคนนี้