หลังจากวันที่ทำเรื่องในแบบที่ไม่อาจเรียกว่าเพื่อนร่วมห้องได้ มิยางิก็ไม่ยอมกลับบ้าน ฉันรู้ว่าเธอไปอยู่ไหน ฉันควรจะไปตามตัวเธอกลับมา แต่ก็ก้าวไม่ออก เพราะการสัมผัสมิยางิในวันนั้นทำให้ล่วงรู้ ‘ความรู้สึกที่ไม่อยากยอมรับ’ มิยางิช่างเป็นตัวปัญหาจริงๆ ไม่ว่าจะอยู่หรือไม่ เธอก็มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของฉันเสมอ รีบกลับบ้านดีกว่า ฉันเข้าใจเรื่องนั้นดี ยิ่งนานวันยิ่งเพิ่มความหนักใจในการกลับไปเจอคุณเซนได ขณะเดียวกันก็อดคิดไม่ได้ว่า ‘วันนี้คุณเซนไดทำอะไรบ้างนะ’ ในเมื่อเว้นระยะห่างออกมาเองก็ต้องกลับเข้าไปเอง—ถึงจะเข้าใจดี แต่วันนี้ฉันก็ยังไม่กล้ากลับไป