ครึ่งเดือนหลังการผ่าตัดของจักรพรรดิเสร็จสิ้น ฤดูหนาวก็ใกล้มาเยือน หมอหลวงระดับสูงเข้ามารับหน้าที่ดูแลหลังการผ่าตัดแทน เมาเมาจึงได้กลับไปใช้ชีวิตตามปกติที่ถึงจะวุ่นวายแต่ก็สงบสุข อยู่มาวันหนึ่ง เฮ่าที่ได้อ่านจดหมายถึงหมอหลวงชรากลับหน้าเปลี่ยนสี "อาจเกิดเรื่องน่ากลัวขึ้นก็ได้" เพราะในจดหมายบอกว่าจำนวนผู้ป่วยที่มีตุ่มน้ำพองกำลังเพิ่มขึ้น เมาเมาสังหรณ์ใจไม่ดี และแล้วก็เป็นไปตามที่นางกังวล 'โรคฝีดาษ' โรคติดต่อน่าสะพรึงกลัวที่มีอัตราการแพร่ระบาดและเสียชีวิตสูง ทั้งยังทิ้งรอยแผลเป็นไว้ตามใบหน้าหรือร่างกายได้ง่าย แต่ยังไม่มียารักษา กระทั่งเมาเมาก็คงหายาไม่ทัน และถ้าระบาดเมื่อไร จะต้องปิดตายทั้งหมู่บ้าน ท่ามกลางสถานการณ์สิ้นหวัง แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวก็คือ─