ขวัญถูกป้าผู้ป่วยทางจิตทำพิธีส่งมอบ ให้เขาไปเป็นเครื่องบรรณาการแก่เจ้าแห่งกรุงลงกา นามว่า ท้าวอครรชิต ราชายักษ์ผู้สุขุม ยักษ์ตนนั้นไม่ได้รีบร้อนให้ขวัญตกเป็นเครื่องบรรณาการ แต่กลับดูแลยกย่องอย่างดี ดูแลเอาใจใส่เกินกว่าบรรณาการชิ้นอื่น ถึงอย่างนั้นขวัญก็ยังคงมุ่งมั่นจะกลับบ้านเกิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน อย่างไรที่แห่งนี้ก็ไม่ใช่บ้านของเขา ไม่ใช่สถานที่คุ้นเคย เพราะการที่มนุษย์อยู่ในเมืองยักษ์ก็เปรียบเสมือนมีอาหารอันโอชะอยู่ใกล้ตัว สักวันต้องถูก 'จับกิน' อยู่ดี สู้หาทางหนียังดีกว่ายอมจำนน แต่จะหนีจากเจ้าแห่งกรุงลงกานั้นไม่ง่ายเลย