“เกิดมาเยี่ยงกษัตริย์ขัตติยราช แต่อนิจจา...อนาถนัก ต้องพลัดพรากถิ่นฐานแหล่งกำเนิด ซมซานพเนจรไปทั้งเขตแคว้นแดนกันดาร ทุกหุบห้วยละหานลำเนาไพร ข้าบุกบั่นไปปิ่มเลือดตากระเด็น มีดวงดารากรแทนประทีปส่อง ฝากอนาคตไว้กับหมู่เมฆอันเลื่อนลอย สุริยา…ประทานพลังฤทธิ์ให้แก่ข้า จันทราเปรียบเสมือนเพื่อนใจ หากสวรรค์ส่งข้ามาเกิดจริงแล้วไซร้ ข้าคงกลับคืนไปสู่เจ้าได้สมจินต์ รอข้าก่อน อาณาจักรสีทองอันผ่องใส ‘รอข้าก่อน’...ประชากรทั้งหลาย และ ‘รอข้าก่อน’...ศัตรูหมู่อมิตร ‘ข้า’ กำลังจะกลับไป...กลับไป...กลับไป”