“คิดถึง...เหลือเกิน” รพินทร์พูดออกมาจากแก่นแท้ของหัวใจจริงของเขา ดารินผละใบหน้าออก กายยังเอนทับอยู่บนตัก แขนข้างหนึ่งโอบรอบคอไว้ นิ้วชี้ของอีกมือแตะเบาๆมาที่ริมฝีปาก กระซิบตอบช้าๆ “โก...หก” รพินทร์จูบอีกครั้ง ครั้งนี้...หนักหน่วงและนาน ทั้งสองกอดรัดกันแน่น ประดุจจะกลืนเป็นร่างเดียว ฝ่ามือของเขาลูบไล้ไปตลอดทั้งแผ่นหลังของหล่อนเหมือนจะพิสูจน์ให้แน่ชัดว่าร่างที่อยู่ในอ้อมแขนในขณะนี้คือ แม่ดอกฟ้าดาริน หาใช่ความฝันเพ้อของตนที่สร้างให้เกิดเป็นภาพมายาขึ้นใหม่