ทุกภาพเหล่านั้น ยิ่งเพ่งมองก็ราวกับว่าจะมีชีวิตเคลื่อนไหวได้ ล้วนเป็นภาพที่รพินทร์เหมือนจะเคยผ่านพบมาแล้ว บางขณะเป็นเสียงเพลงพิณอันไพเราะจับจิต บางขณะเป็นเสียงโห่ร้อง สรรพอาวุธประกระทบกัน เสียงร้องโอดโอยของผู้ต้องคมอาวุธ เสียงดอกธนูแหวกอากาศ เสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ของสตรี เสียงพระเพลิงที่โหมฮือลุกไหม้เผาผลาญ ฝีเท้าม้าย่ำตะลุย โกญจนาทกึกก้องของคชสารศึก เสียงบงการโหดเหี้ยมให้ฆ่าฟัน...ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! สรรพสำเนียงเหล่านี้โกลาหลอลหม่านไปหมด