“เราคงสูญพันธุ์กันไปหมดไม่เหลือ หากไม่มีปัญญาจะลืม ลืมให้ได้ว่าการมีชีวิตอยู่นั้นเป็นเรื่องยากลำบาก และเจ็บปวดเพียงไหน ลืมให้ได้ว่าตัวเองคือใคร เคยสุข เคยทุกข์ เคยอยู่มาอย่างไร ...ลืมให้ได้ว่าเราเคยมีเรื่องให้จดจำ" เรื่องราวชีวิตอันภินท์พังของมนุษย์ผู้วิ่นแหว่ง นวนิยายชั้นยอดที่รุ่มรวยด้วยภาษา ถ่ายทอดความสัมพันธ์ของผู้ที่หลงทางในวงกตขอวงวันชีวิต ผลงานชิ้นนี้ของวีรพรถ่ายทอดประสบการณ์ร่วมของมนุษย์ทุกคน มนุษย์ที่ต่างหลงทางอย่างมืดบอดในเขาวงกตที่คับคั่งด้วยโยงใยแห่งสัญญะ แนบเนาพันรอบเราทุกคน ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งตะกุยให้หลุมฝังตัวเองลึกยิ่งขึ้น จนสุดท้ายก็หมดแรงสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยวในวังวนแห่งมายาคติอันมืดทมิฬ หนังสือเล่มนี้สื่อสารกับมนุษย์ทุกคน เพราะมายาคติเป็นสิ่งที่แทรกอยู่ทุกหนทุกแห่ง