ผม คิมิสึกะ คิมิฮิโกะ อดีตผู้ช่วยยอดนักสืบ การเริ่มต้นครั้งที่สองมาพร้อมกับประโยคคำถามที่ว่า “นายคือยอดนักสืบใช่มั้ย” มันเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนในห้องเรียนยามโพล้เพล้ และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้ผมจำต้องสลัดความเฉื่อยชาทิ้ง เพื่อทำหน้าที่ผู้ช่วยนักสืบให้กับเพื่อนสาวร่วมชั้นเรียน หลังจากนั้น—เธอกอดผม ดุด่าว่ากล่าว ร้องไห้ใส่ และยิ้มให้ผม อีกทั้งยังสาบานกับผมว่าจะไม่ชิงตายไปเสียก่อน เราไล่ตามความปรารถนาซึ่งขัดต่อกฎของโลกด้วยกัน ต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับศัตรูตัวร้ายร่วมกัน— กระทั่งความตายพรากเราสองจากกัน และเป็นอีกครั้งที่ผมเป็นฝ่ายรอดชีวิต ความจริงข้อนั้นผลักผมให้จมดำดิ่งลง แต่แล้ว— “ผู้ช่วย เราออกเดินทางเพื่อช่วยเหลือเพื่อนพ้องอีกครั้งกันเถอะ...” เฮ้อ จริงๆผมแอบคิดว่าถ้าเรื่องราวของพวกเราจบลงตรงนี้มันก็ไม่แย่นะ ในเมื่อผู้ช่วยได้ยอดนักสืบกลับคืนมาแล้ว ก็เท่ากับว่าเรื่องราวได้เดินทางมาถึงจุดที่เรียกว่า แฮปปี้เอนดิ้งแล้วไม่ใช่เหรอ