ตลอดเรือนร่างของอิสซาเบล มูร์ เปลือยเปล่า ปราศจากอาภรณ์ใดแม้สักชิ้นเดียว ร่างนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่ มือข้างหนึ่งยังถือบราเซียร์ค้างอยู่ เสื้อผ้าที่ถอดออกจากกายยังกองรวมอยู่กับพื้นข้างตัว อกชะเงื้อมราวภูเขาที่เคยซ่อนอยู่ในเสื้อคอวีกว้างลึก บัดนี้ กระจ่างตา แต่นั่น...หาใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจเขาแทบจะหยุดเต้นไม่ อีกสิ่งหนึ่งต่างหากที่ทำให้ตัวของพรานใหญ่ชาดิก มือกระชับปืนมั่น มันคือจงอาง! ลำตัวขนาดหน้าแข้งของผู้ชายร่างใหญ่ มัจจุราชร้ายผู้ไม่มีตีนแห่งดงดิบ!