ลมเย็นระรวยแผ่วเหมือนจะจูบที่ขนตายาว รัศมีแขทอลงมาลูบไล้ตลอดทั่วสรรพางค์ เดือนบนฟ้าสะท้อนจับอยู่ในดวงตาของหล่อน เพราะเจ้าของดวงตาเหม่อมองจับอยู่ที่นั่น...เด็กสาวนอนอยู่บนเก้าอี้ยาวบนดาดฟ้าตึกชั้นบนมานานแล้ว ประตูห้องนอนที่อยู่ถัดไปแง้มทิ้งอยู่เช่นนั้น เงียบสงัดเยือกเย็นชวนฝัน กลางหาวเป็นวงกลมแผ่รังสี ประหนึ่งประกายรุ้งรอบดวงจันทร์ หล่อนเพิ่งจะสังเกตเห็นเดี๋ยวนี้เอง...โอ! พระจันทร์กำลังทรงกลดสวยจัง! หล่อนกระซิบกับตัวเองเบาๆ ประคองปลายมือทั้งสองเข้ามาแตะริมฝีปากจูบและเป่ารอยจูบนั้น ประหนึ่งจะให้ลอยไปถึงดวงเดือน แต่แล้วก็ชะงัก...สีหน้าฉงนครุ่นคิด...พระจันทร์กำลังทรงกลด! ฮึ! ไม่เอา...ลมจ๋า...พัดจูบของฉันให้ห่างพระจันทร์ที่กำลังทรงกลดไปเสียนะ ถึงฉันจะรักเดือนเต็มดวง ฉันก็ไม่รักเดือนที่กำลังทรงกลดรู้ไหม